Nasze przekonania

(1). Istnieje jeden prawdziwy Bóg, w którym jedność istoty i troistość osób są równie ostateczne. Oznacza to, że w stworzonym przez Niego świecie równie ostateczny jest zarówno wymiar indywidualny (wartość i podmiotowość jednostki), jak i społeczny (wartość i znaczenie wspólnotowości ludzkich). Trójca Święta jest również punktem odniesienia dla jedności w różnorodności zarówno sfer społecznych jak i Chrystusowego Kościoła.

(2). Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu jest bezbłędnym, natchnionym, niezmiennym Bożym Słowem, autorytatywnym jako ostateczny punkt odniesienia do weryfikacji wszelkich sądów i twierdzeń, we wszystkich obszarach, w jakich się wypowiada. Oznacza to, że jego bezbłędność i autorytet odnosi się nie tylko do spraw dotyczących zbawienia i życia wiecznego, ale każdej sfery stworzonej i opisanej przez Boga rzeczywistości. Dzięki objawieniu Bożej woli w Piśmie Świętym możemy widzieć świat takim, jakim widzi Go Bóg – w zakresie, w jakim nam to spojrzenie objawił.

(3) Celem życia człowieka jest wielbić Boga, składać Mu dziękczynienie i cieszyć się Nim na wieki. Mamy sięgać poza siebie, ku Bogu, w całości swego istnienia – uczuciami, myślami, pragnieniami, wysiłkami. Chrystus szuka czcicieli w Duchu i w prawdzie. Przestrzenią, która kształtuje owe uwielbienie – poprzez tworzenie chrześcijańskiej tożsamości, sposobu myślenia i działania, charakteru, wrażliwości i wzorców wspólnotowości – jest gromadzący się na nabożeństwach chrześcijański Kościół. W pierwszy dzień tygodnia Kościół świętuje z Chrystusem Jego zwycięstwo nad grzechem i śmiercią gromadząc się wokół Słowa i Stołu Pańskiego. Zmiana struktur w społeczeństwie zaczyna się od uwielbienia Boga: w wymiarze indywidualnym – od nawrócenia i przemienionego życia, w wymiarze wspólnotowym: od odnowy całej sfery więzi w gronie Bożego Ludu.

(4). Nie istnieje dziedzina ludzkiego życia, nad którą Bóg nie powinien panować przez wywieranie na nią wpływu, podporządkowanie jej Swojemu Słowu i panującemu przez nie Chrystusowi. Bóg jest Stwórcą wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. Zgodnie z tą prawdą nie istnieje w świecie minimalna choćby sfera neutralności, która wymyka się ze sfery Bożego panowania.

(5). Jezus Chrystus – w pełni Bóg i w pełni człowiek, jest wyznaczonym przez Boga Ojca władcą wszystkich narodów, wszelkiej władzy świeckiej i duchowej. Jemu wszyscy winni są ochotne, z serca, angażujące ich całych, posłuszeństwo.

(6). Historia jest Bożą opowieścią. Od Boga dzieje się wszystko; przez Boga dzieje się wszystko; do Bożych celów zmierza wszystko. Świat przy całym skomplikowaniu, zmąceniu grzechem i przekleństwie, które jest skutkiem upadku człowieka nie jest areną przypadkowych wydarzeń, w których Bóg odgrywa rolę widza. Ostatecznie to Bóg w tym wszystkim i przez to wszystko, mocą swej przełamującej grzech łaski i suwerennej władzy, prowadzi świat do Swoich świętych celów.

(7). Zadaniem Kościoła jest nie tylko ewangelizacja, ale nauczanie narodów wszystkiego, co im przykazał Jezus. Oznacza to, że władza świecka i wszelkie inne sfery życia powinny chętnie uczyć się sprawiedliwości i świętości od głoszącego Słowo Boże Kościoła. Kościół zaś powinien dopełniać wszelkich starań, aby rzetelnie, jako uczeń, godny naśladowania sługa Bożego Słowa – w miłości i pokorze pełnił rolę nauczyciela narodów.

(8). Bóg ustanowił na ziemi trzy instytucje władzy: kościół, rodzina i państwo. Każda z nich pochodzi od Boga i przed Nim odpowiada. Każda z nich ma swoich obywateli, reprezentantów oraz sferę wpływu, czyli tak autorytet jak i jego granice.

(9). Zwycięstwo w historii należy do Boga. Chrystus zasiadł po prawicy Ojca i objął panowanie. Jemu jest dana wszelka moc nie tylko w niebie, lecz również na ziemi. Historia zmierza do Bożego celu: triumfu ewangelii wśród narodów. Bramy piekielne nie są w stanie przemóc i powstrzymać zwycięstwa Chrystusa w świecie.